De huur van het huis waar we de voorbije 6 jaar gewoond hebben we opgezegd. De huisbaas belde me gisteren of vanaf nu op dinsdag en donderdag mensen mochten langskomen om te kijken. Vandaag kwam een eerste geïnteresseerd jong koppel langs. Vriendelijke vogels, stijf van de zenuwen. Ik heb ze ons huis getoond, ze hebben het genomen. Enfin, ze hebben de eigenaar gebeld en gezegd dat ze morgen kwamen tekenen (liever vanavond). We zaten wat met die mensen te babbelen. Maanden zijn ze al op zoek in Gent naar iets betaalbaars en leuk. Uren per dag. Zelfs halve sollicitatiegesprekken moeten ze als potentiële huurders afleggen. De ontlading bij de mannelijke helft van het koppel was fysiek merkbaar. Na goeiendag gezegd en telefoonnummers uitgewisseld te hebben (in het geval ze in de komende maanden nog eens willen langskomen) deed ik de deur achter hen dicht. De deur viel in het slot en ik hoorde een vreugdekreet buiten op straat die ik hier in de voorbije 6 jaar niet gehoord heb. Ontlading heet dat zeker? Rare wereld waarin we leven, en gene gemakkelijke.
herkenbaar
bij mij hebben ook de eerste bezoekers mijn ex-appartement gehuurd, ook na een sollicitatie, MET loonstrook grmbl, ergerlijk, maar zolang huren en kopen te duur blijft voor de meeste mensen blijven de verhuurders baas….
gingen we daar komende zondag niets aan doen?
Inderdaad zeer herkenbaar. Ben samen met mijn ouders een (studenten)studio/kot aan het verhuren (35 m2, centrum Gent) ; de stormloop aan telefoontjes en bezoeken vanaf minder dan een half uur nadat de “te huur” affiche ophing, is echt fenomenaal. En wie daar allemaal op afkomt… Ondanks dat er op de affiche expliciet vermeld staat dat het enkel voor studenten is, komen er hopen dertigers en veertigers op af, elkaar aan het voorsteken, elkaar verhinderen om binnen te komen, “ik was eerst! tis al verhuurd! aan mij! kssssj!”, zenuwachtig tot en met, tot soms ronduit agressief… Immo Darwin.