Pina Bausch is vandaag gestorven, een grote, zeer grote dame zeg maar een icoon in de danswereld. Ik heb enorme bewondering voor haar werk en haar sterke visie en persoonlijkheid. Typisch voor Pina Bausch is de rauwe expressie van gevoelens van frustratie en onmacht, zeer intense choreografie. Een dezer spring ik zeker eens binnen in een boekenwinkel, want er bestaan ongeloofelijke mooie fotoboeken over Pina Bausch & het Wuppertalse Tanzteater. Onlangs had ik er nog een in mijn handen in de Passe-Partout in Brussel.
De generiek van Almodovars Hable con Ella begint met een fragment uit Cafe Muller van Pina Bausch.
We zijn hier ten huize Freaky al enkele dagen een feestje aan het bouwen op de tunes van Michael Jackson. Zijn dood was aanleiding om nog eens een en ander boven te halen. Er zijn wat mensen die schrikken. Michael Jackson? Serieus.
Kijk, zeggen dat Michael Jackson geen muziek kon maken is hetzelfde als zeggen dat Van Gogh niet kon schilderen. Of zeggen dat je “Michael Jackson niet graag hoort” is hetzelfde als zeggen dat muziek je eigenlijk niet interesseert. Vanzelfsprekend zat er op het eind wat crap bij. Maar vaak mooi geproducete crap. En hey, popmuziek maken is ook een métier. Het net wordt momenteel overladen van de tributes, de playlists, de clips en de dansjes. Als ik je 1 link zou mogen aanraden, ga eens langs bij KCRW, de mannen van de muziek, ze hebben al enkele uren in elkaar gebokst en doen wat veel muziekfans aan het doen zijn, gewoon naar zijn muziek luisteren en een feestje bouwen. Ik kan me niet herinneren dat ik al zo gefeest heb als er iemand stierf. Ik geef geen fluit om de persoon van Michael Jackson, maar geef veel fluiten om zijn muziek. Zijn dood (en het weer) is een goeie reden om die nog eens te spelen.
Luister eens naar Great to be Here(1971) of Baby be Mine(1982) of eindeloos veel andere tracks en je soundtrack voor het goede weer is al goed op weg. Kijk of er iemand in de kamer staat, if not, zet je speakers wat luider en beweeg ze eens, … de heupen, de voeten … en hopla!
Voor de achtste keer heb ik het grote genoegen gehad de Age d’Or & Filmvondsten competitie mee te mogen organiseren. Tweeëntwintig in België onuitgegeven films, uit zestien verschillende landen, geselecteerd op de festivals van Rotterdam, Berlijn, Locarno en Cannes, dingen mee naar drie prijzen samen ter waarde van € 25.000.
De Âge d’Or Prijs — de titel is uiteraard een hommage aan de meest grensverleggende film ooit gemaakt: L’âge d’or van Luis Buñuel en Salvador Dali — wil filmmakers belonen voor non-conformistisch werk. De Filmvondstenprijzen kennen distributiepremies toe aan films die wegens een hoek af nog geen Belgische verdeler vonden. Het is dankzij deze prijzen, die sinds 1973 georganiseerd worden door het Koninklijk Filmarchief, dat films als Stranger than paradise van Jim Jarmusch, La ley del deseo van Pedro Almodóvar of Der siebente Kontinent van Michael Haneke, dan toch in de Belgische zalen uitkwamen. Geen enkele Belgische distributeur wou zijn broek scheuren aan deze commercieel te riskante films… Onwaarschijnlijk, maar waar…
Enkele hoogtepunten uit deze editie zijn: Dogtooth, de Griekse winnaar van de ‘Prix Un Certain Regard’ in Cannes; Gigante, een Argentijns drama over eenzaamheid en obsessie dat in Berlijn onder andere de Grote Jury Prijs won; Carcasses, een bevreemdende semi-documentaire over een compulsief verzamelaar van autowrakken; Parque via, een Mexicaans minimalistisch drama over vergane glorie en verlatenheid; Morphia, over een morphineverslaafde plattelandsarts, gebaseerd op de autobiografische geschriften van Bulgakov en van de hand van de Russische Fassbinder, Alexei Balabanov; All around us, een van de mooist gefotografeerde films die ik ooit zag en ten slotte, Help gone mad, een absurd drama over twee schizofrenen op de dool in Moskou.
Cinema die een tandje bijsteekt en verdergaat waar andere films stoppen, dus. Allen daarheen! Het volledige programma kan je hier in pdf-formaat downloaden…
Ik zag het gisteren ergens op apartment therapy voorbijflitsen. Pierre Paulin is 13 juni jongstleden overleden. Paulin heeft met oa zijn Mushroom chair de wereld net iets plezanter gemaakt, en dat is een kunst.
Veel van die studio opnames uit Morning Becomes Eclectic zou ik willen posten. Ik hou me vaak in. Maar enfin, het was lang geleden. Eels. Zet u, en geniet, de volle 43 minuten.
Vorige zaterdag ben ik naar de nieuwe tentoonstelling van Magnum-fotograaf Carl De Keyzer in het SMAK geweest.
Ik was al een grote fan van ’s mans werk, maar na het zien van Trinity, weet ik dat De Keyzer een hele grote meneer is. Vijftien jaar werkte De Keyzer aan het samenstellen van deze prachtig geënsceneerde tentoonstelling die trouwens al een jaar oud is en in première ging in Parijs. Het oude liedje van groot Belgisch talent vooral niet te veel kansen te geven in eigen land.
De tentoonstelling is gestructureerd als een drieluik. Elk deel kreeg een titel en heeft een eigen thema: Tableaux d’Histoire, Tableaux de Guerre, Tableaux Politiques. Het eerste tableau werpt een bevreemdend licht op het theatrale van de politieke macht en bevindt zich in een blauwe zaal. Het tweede perspectief toont ons het geweld als tijdloos en plaatsloos gegeven. Oorlog als esthetisch gegeven. Dit is een reeks panoramische foto’s, in een groene zaal en voor mij meteen ook het hoogtepunt van de tentoonstelling. Het derde deel, in een rode zaal, neemt ons mee naar de coulissen van de politieke macht: de façade, de lobby, de achterkamertjes… Meesterlijke beelden die spreken tot de toeschouwer en stemmen tot bezinning over de toestand van deze wereld…
De techniek om spaghetti bolognaise correct te eten beheers je toch het best als kind. In bovenstaand filmpje bewijst mijn petekind Leonie hoe zij op jonge leeftijd de techniek reeds volledig meester is. Alles is rood!
Vrijdagavond naar een lucha libre wedstrijd gaan kijken in het Zuidpaleis in Brussel, een organisatie van de enige echte Jimmy Pantera.
Mexicaanse catch voor het eerst in België:
Het was onwaarschijnlijk plezant: de sfeer zat er bronstig in, de dames die de rondes waggelend en heupwiegend aankondigden waren schaars gekleed, de show was grandioos en volledig doorgestoken kaart en de goeien hebben gewonnen. Het leven kan zo eenvoudig zijn…
Recent Comments