Gisteren in zeer goeie compagnie naar de nieuwe Pedro Almodóvar gaan kijken. Hoewel regisseurs die films maken over regisseurs die films maken over het algemeen te mijden zijn als de pest en dergelijke verhaallijnen meestal duiden op het feit dat ze uitverteld zijn, is dit – gelukkig – allesbehalve het geval voor de grote Pedro Almodóvar. Na enig zoekwerk bleek dat Almodóvar dit verhaal schreef in gehele duisternis, die hij noodgedwongen wegens hevige migraine moest opzoeken na de tournage van zijn vorige film Volver. Het verhaal gaat over een blinde filmscenarist, Harry Caine, die aan de zoon van zijn producente zijn levensverhaal vertelt. Toen hij nog kon zien en gewoon Mateo Blanco heette, regisseerde hij films. Tijdens het maken van een film – die zeer veel overeenkomsten vertoont met een van Almodóvars meesterwerken, het hilarische Mujeres al borde de un ataque de nervios uit 1988 – werd Caine tot over zijn oren verliefd op de hoofdrolspeelster (Pedro’s nieuwe muze Penélope Cruz, die het grote scherm inpalmt zoals het alleen de allergrootsten gegund is). En inderdaad, dan begint de miserie. Een bijzonder melodrama, dus, dat eens te meer getuigt van het enorme talent van Pedro Almodóvar én van zijn immense liefde voor film (het krioelt weer eens van de cinefiele referenties, dit keer aan onder andere Hitchcock, Sirk, Rossellini, Audrey Hepburn en film noir). We kruisen onze vingers dat Almodóvar eindelijk eens die meer dan verdiende Gouden Palm in ontvangst mag nemen.
Hier is de teaser voor Los abrazos rotos:
Vanaf 4 juni worden alle Almodóvars vertoond in het Filmmuseum in Brussel. Mis ze niet.
) en buiten kunnen (koer/tuintje/terras).
Recent Comments