In het februarinummer van The Wire was Christina Carter van Charalambides aan de beurt om in een van mijn favoriete reeksen, The Inner Sleeve, haar favoriete platenhoes te bespreken. Ze koos voor een veelvoud van de wazige en mysterieuze covers van de verschillende platen van het muzikale fenomeen Jandek. Sinds de eerste plaat (Ready for the house) in 1978 staan er op die hoezen heel eenvoudige foto’s, steeds een beetje out of focus, in blauwe of grijze tinten, in afgewassen pastelkleuren, met nauwelijks of geen informatie over de productiedetails.
Het onderwerp van de hoezen is weinig gevarieerd. Het zijn vaak interieurs, soms krijgen we in een hoek verlaten muziekinstrumenten te zien, maar het meest voorkomend is het portret van een jongeman, Jandek zelf op verschillende leeftijden, zo blijkt sinds zijn live debuut in 2004 in Glasgow (voorheen was hij nooit publiek opgetreden).
Sinds een paar weken ben ik terug intens aan het luisteren naar ‘s mans platen (ik heb er 25, ongeveer de helft van het totale oeuvre) en die blijven boeien, hoe ondoorgrondelijk ze ook zijn in al hun veeleisendheid, in hun atonale spel met de registers van de blues- en folkmuziek, maar vooral in al hun schoonheid. Freaky.
0 Responses to “Jandek”