Wie nog niet weet wat te lezen tijdens het aankomende verlengde weekend komt zeker toe met de one volume edition van de geweldige strip Bone, onlangs uitgebracht door Cartoon Books, de uitgeverij van tekenaar Jeff Smith.
Maar liefst 1.332 bladzijden bestrijken de avonturen van de neefjes Fone Bone, Phoncible P. Bone en Smiley Bone en ik garandeer u dat er geen enkele van die bladzijden verveelt. De neefjes zijn uit hun dorp Boneville verbannen, verdwalen in de woestijn en komen uiteindelijk terecht in een mysterieuze vallei waar ze van het ene avontuur in het andere tuimelen. Monsters, ridders, draken, mooie deernes, veldslagen, goudkoorts en tovenarij: het is er allemaal. Spannend, maar vooral met veel humor en gevoel geschreven en getekend. Deze winnaar van 11 Harvey Awards en 10 Eisner Awards (de Oscars van de stripwereld) werd door Time Magazine uitgeroepen als één van de belangrijkste comics aller tijden. Tussen 1991 en 2004, gaf Smith 55 delen in eigen beheer uit, maar nu is de hele fantastische queeste van de neefjes Bone dus eindelijk beschikbaar in één deel. Vorig jaar verkocht Smith de filmrechten aan Warner. Benieuwd wat daar van zal komen…
Voor wie eens het zeldzame genoegen wil proeven een Vlaamse roman met ballen te lezen, is er nu Wij, het nieuwe boek van het verre neefje van Boon en de bastaardzoon van Claus, Jeroen Olyslaegers. We hebben meer dan tien jaar moeten wachten op een nieuwe roman, maar het was meer dan de moeite waard. Een stevig en gitzwart verhaal over de demonen die ons allen bezighouden, met vaart en brille geschreven. Een vernuftige structuur, mooi uitgewerkte personages en een zeer persoonlijke, allusieve en gebalde stijl, zorgen voor uren ongebreideld leesplezier! Een meesterlijke roman die je bij het nekvel grijpt…
Als er al een wij bestaat, zijn wij hier om te vertrekken.
Gisteren eindelijk eens Man on Wire gezien. De met een oscar bekroonde documentaire over de koorddans van Philippe Petit tussen de Twin Towers in 1974. De documentaire is een mash-up van een brok geschiedenis, een portret van een acrobaat, een fantastische relaas van een guerilla advontuur en pure schoonheid. Amazing stuff!
Freaks! Een dienstmededeling. Hou u vast aan uw bretellen. Ik krijg hier lezersbrieven, klachtenmails en verontwaardige reacties. “Waarom heeft Miss Freaky haar naam in Laurent laten veranderen, dat past zo niet!” “Een schande, Miss Freaky klonk veel beter!” of deze “Die Miss Freaky is ne vent ofwa?”
Kalmte, kalmte. De bewuste posts zijn effectief van Laurent. Laurent schrijft sinds kort mee aan freaky.
Waarom? Omdat dat plezant is.
Waarover gaat Laurent schrijven? Over alles wat jullie interesseert. (Zelf doet hij het voor de roem en de aandacht van de meiskes)
Wie is dat eigenlijk diene Laurent? Laurent dat is een vriend van ons, al lang (beetje te lang eigenlijk, maar shhht).
Hoe ziet Laurent eruit? Zo.
Enfin, wij kennen Laurent als een zachte mens die graag een pintje drinkt, graag lacht, graag veel babbelt, graag veel luistert, ongelooflijk veel leest, verslaafd is aan muziek en hij is ook de enige mens die meer van film weet dan gans het internet tesamen (jawadde dadde).
Als je Laurent tegenkomt, spreek hem aan en vraag hem een pint.
De nadruk van freaky zal (nog) meer op op populaire cultuur komen te liggen denk ik?
Het gaat hier plezant worden!
In het februarinummer van The Wire was Christina Carter van Charalambides aan de beurt om in een van mijn favoriete reeksen, The Inner Sleeve, haar favoriete platenhoes te bespreken. Ze koos voor een veelvoud van de wazige en mysterieuze covers van de verschillende platen van het muzikale fenomeen Jandek. Sinds de eerste plaat (Ready for the house) in 1978 staan er op die hoezen heel eenvoudige foto’s, steeds een beetje out of focus, in blauwe of grijze tinten, in afgewassen pastelkleuren, met nauwelijks of geen informatie over de productiedetails.
Het onderwerp van de hoezen is weinig gevarieerd. Het zijn vaak interieurs, soms krijgen we in een hoek verlaten muziekinstrumenten te zien, maar het meest voorkomend is het portret van een jongeman, Jandek zelf op verschillende leeftijden, zo blijkt sinds zijn live debuut in 2004 in Glasgow (voorheen was hij nooit publiek opgetreden).
Sinds een paar weken ben ik terug intens aan het luisteren naar ‘s mans platen (ik heb er 25, ongeveer de helft van het totale oeuvre) en die blijven boeien, hoe ondoorgrondelijk ze ook zijn in al hun veeleisendheid, in hun atonale spel met de registers van de blues- en folkmuziek, maar vooral in al hun schoonheid. Freaky.
Zopas Ponyo on the cliff by the sea, de nieuwe Hayao Miyazaki gezien. De zaal was voor de helft gevuld met Japanners en hun kroost, maar dat verhoogde alleen maar de pret en de kijkervaring. Weer enorm genoten van de grootmeester zijn vermogen om je te betoveren en je mee te slepen naar een andere wereld. Gaat dat zien en zing gerust mee – ik heb me niet ingehouden – met het liedje over het goudvisje Ponyo dat een meisje wil worden uit liefde voor het jongetje Sosuke. Schoon! Hier is de trailer, in het Japans, maar de beelden spreken voor zich:
Recent Comments