freaky.be

Gisterenavond dan eindelijk eens naar Kinepolis Gent (“den decascoop”) afgezakt om Watchmen te gaan zien. Watchmen is zowat dé comic der comics. Een mijlpaal in de popcultuur, een comic die het superhero-genre een nieuw gezicht gaf.
De film is een gigantische stijloefening, een visueel spektakel. De opening credits hebben me weggeblazen, de geweldscènes zijn om vingers en tenen bij af te likken, de effecten zijn geslaagd, de karakters zijn redelijk vertaald naar het witte doek (Rorschach zijn masker is magnifiek) en Snyder volgt bijna (te?) letterlijk de comic. Bijna 3 uur entertainment van de bovenste plank, maar toch bleef ik ergens een beetje op mijn honger zitten. Het is een verfilming van een fantastische comic, true … maar niet meer dan dat. De soundtrack vond ik verschrikkelijk (99 luftballons, I kid you not) en ook de stylisten gaan hier en daar zwaar de bocht uit. Het koude oorlog tijdperk wordt niet altijd even trouw gevolgd, kostuums die eerder in een mega-discotheek thuishoren worden afgewisseld met de mooiste kostuums die je in het genre te zien krijgt.
En het verhaal, ja dat is fantastisch, maar dien je dan ook weer wat in zijn tijd te plaatsen. De dialogen zijn van Alan Moore, Rorschach is een super personage en Dr Manhattan glowt als nooit te voren. Je haalt de panels uit de comic zo uit de film.
Enfin, besluit? Absoluut de moeite, maar nu is het wel goed geweest met de comic verfilmingen, Watchmen heeft eraan moet geloven, dik tegen de goesting van Alan Moore (mp3 interview), en daarmee kunnen we het tijdperk van “wij hebben echt veel te weinig inspiratie” in hollywood afronden. Tijd voor nog wat remakes .