Jaja, ik ben een boek over Céline Dion aan het lezen. Dit weekend kreeg ik daar een merkwaardige opmerkingen over. Nu ligt de oorzaak waarschijnlijk bij mij en had ik ook de ondertitel van het boek moeten vermelden: A Journey to the End of Taste. Het boekje is eigenlijk een essay waar de auteur – die totaal geen fan is van Céline Dion – haar benadert op dezelfde manier waarop hij elke andere artiest zou benaderen en aan de hand van Céline Dion een inzicht in persoonlijke smaak probeert te krijgen. Ik ben nog maar goed op weg in het boekje, maar het bovenstaand filmpje wou ik jullie niet onthouden. Lynch zou zoiets niet kunnen geregisseerd hebben. Neem er je tijd voor en kijk het filmpje uit. Merkwaardig. Ik ga wat verder in het boekje lezen.
damn… hier krijg ik tien keer meer kiekenvel dan van Inland Empire
Wat een ongelooflijke artieste. Eerst de sterren van de hemel janken en dan zingen. Das toch straf.
En nu haal ik mijn mond van mijn voeten. Want daar is hij gevallen. Dit is voor mij fakeness van de bovenste planken… amai.
Ik heb nog niet zo lang geleden een boek gelezen over Tom Cruise…Het ging vooral over zijn Scientologielidmaatschap, maar dat boek durfde ik ook niet mee te nemen in de trein
Zie hoe vaak ze haar handen nr haar gezicht brengt tijdens het gesprek en heo ze dat NIET doet tijdens het zingen
Ja hoor, er bestaan traanmiddeltjes genoeg voor fakers!
Djeez, die Amerikanen toch…