all the freaky people make the beauty of the world
Santogold (myspace alert) is hot as hell op dit moment. Een enorm geslaagd debuutalbum met fantastische cover-art van deze Madame uit Brooklyn. De vergelijking met M.I.A is nooit veraf (Diplo zat hier ook af en toe achter de knoppen) maar ze bevalt me beter, wat een stem en wat een mengelmoes van stijlen. Een bommeke gelijk ze zeggen. Iedereen zag in haar één van de rising stars voor 2008 en ze zaten er allemaal op.
Geniet nog eens van L.E.S. Artistes.
Wat is er plezanter op vakantie dan dingen te doen die je thuis graag doet maar dan op vakantie. Als je met Miss Freaky in NY bent en Feist geeft daar twee uitverkochte concerten in de Hammerstein Ballroom, dan ga je daar heen, een gele taxi dropt je aan de ingang, je koopt je tickets van een toch min of meer betrouwbaar persoon aan de ingang, je schuift aan in de rij aan de voet van de Empire State en je geniet van Madame Feist. Merkwaardige vaststelling was het lawaai dat het publiek maakte tijdens het voorprogramma. Iedereen stond daar te tetteren en te kletsen. Oh ja, we hebben voor het eerst Pop Corn gegeten tijdens een concert. Feist klonk ongeveer zo:
Het was puur toeval dat we op een spreekwoordelijke scheet van een graffiti ter ere van Joe Strummer logeerden in NYC. Hoe Joe Strummer’s geest daar ronddwaalt is fantastisch. Respect voor mensen, daar is het bij hem allemaal om te doen, daar was het in de buurt ook allemaal om te doen. ‘s Ochtends in een ontbijtkeet bij je koffie getrakteerd worden op zijn boodschap is fantastisch. De laatste clip die na zijn dood uitkwam was er één die op die hoek gefilmd werd en waarin mensen centraal stonden. Ach ja. Op de foto zie je mister Vince bij Joe Strummer staan, niet den eerste en niet de laatste die daar een fotooke zal pakken.
Geniet van Redemption Song zou ik zo zeggen.
Joke, Bartelijne en Vince in Central Park.
Terug thuis uit NYC. Ik kruip nu in een hoekje en zet me te wenen. Tot later.
Recent Comments