freaky.be

Ik heb net De Ontdekking van de Hemel van Harry Mulisch gelezen.
En eerlijk gezegd ik ben teleurgesteld. Het is te zeggen na het lezen van de eerste driehonderd pagina’s, waar ik echt van genoten heb, had ik blijkbaar te hoge verwachtingen voor de rest van het boek.
Achteraf bekeken is het met mijn leesplezier bergaf beginnen gaan bij, contradictorisch genoeg, de geboorte van de ‘ideale persoon’ Quinten.
Desalniettemin vind ik dat er soms echt grappige of goedgevonden gedachten in zitten, maar voor mij is het boek te lang met te veel denkgekokketeer. Bovendien ben ik de idee van vooruitgang is achteruitgang met een boze God, niet echt genegen.
Mulisch laat ongegeneerd blijken dat hij het meest affiniteit met het personage Max heeft en dat vind ik super. Ik heb de indruk dat Harry Mulisch voor hij aan het boek begon een wetenschapper, een talenknobbel, een muzikante en hun burgelijke, linkse of afwezige en daardoor zo aanwezige families in zijn hoofd of notitieboekje geschetst had. Maar dat hij gewoon gaandeweg bij het schrijven Max steeds liever en liever begon te hebben. Waarschijnlijk zal dezelfde afkomst van beiden wel meespelen.
Hoewel ik het geen absolute aanrader vind, ben ik blij dat ik het boek gelezen heb, al is het maar voor het eerste deel.