Maurice Béjart is overleden, vanmiddag kreeg ik dit bericht van Stefan, en hoewel ik weet dat hij oud begon te worden, dat hij sukkelde met zijn gezondheid en dat er het dus aan zat te komen, moet ik zeggen ik werd overvallen door een vreemd, leeg gevoel. Niet echt verdriet, maar een gevoel van leegte dat je besluipt als iemand sterft die je bewondert. Een kunstenaar wiens oeuvre je hebt leren kennen, ontdekt en herontdekt. Twee jaar geleden heb ik meegewerkt aan een DVD over Maurice Béjart en ik moet zeggen dat ik dat ballet bij wijze van spreken kan meedansen, maar ook al had ik het al honderden keren gezien nog steeds waren er momenten waarop ik een rilling voelde, momenten die me keer op keer opnieuw raakten. Want dat kon meneer Béjart wel, raken spelen met emotie altijd met een zekere stijlvolle grootsheid en theatraliteit. Wat mij altijd opvalt als ik naar interviews luister met Béjart is dat hij een ware passie en Liefde (yep met grote L) voor zijn vak koesterde. En hij slaagde erin om die liefde door de zaal te laten zinderen.
Ik zou kunnen uitweiden over zijn stijl, zijn oevre, de pro de contra’s maar daar pas ik vandaag voor.
Ik sluit liever af met een citaat van die charismatische meneer.
«La danse, un minimum d’explication, un minimum d’anecdotes, et un maximum de sensations.» Uit – Un instant dans la vie d’autrui
0 Responses to “Maurice Béjart”