freaky.be

Gisteren hebben we een superavond en namiddag gehad, een filmfestivalke zetten. In de namiddag naar de selectie van 10 Belgische kortfilms geweest en ‘s avonds naar Die Fälscher.

Tien kortfilms na elkaar kan wel tellen en zeker als er één van de geselecteerden op groot scherm een filmke van Vincent is. Om de 15 à 20 minuten een ander idee, een andere sfeer, een andere energie. Overweldigend, maar wel een superaanrader.
Ik heb aan de lijve ondervonden dat er geen eensluitende definitie is van kortfilm. Ik heb leuke dingen gezien, nice shots, mooie dialogen, indrukwekkende kadreringen. Ik weet het ik kan moeilijk objectief zijn, maar toch, kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat bijna elk filmke niet echt een harmonisch geheel vormde, maar dreef op één sterk aspect; een indrukwekkende acteerprestatie of een acteur met grote naam, een sterk scenario of uiterst verfijnd technisch werk. Ik vind dat een kortfilm meer in zijn mars moet hebben dan die reclamespot sfeer, er mag al ne keer iets verteld worden, niet alleen met slogantaal of één leuk idee
Bovendien heb ik het beseft, het gezin van Paemel gevoel is nog niet weg uit België, luchtig wat sprookjesachtige sfeer is niet aan onze landgenoten besteed. Toch miste ik vaak het gevoel van emotie ik voelde te vaak het decor de crew achter de film die hun talent en kunnen aan het publiek wilden ten toon spreiden.

Behalve bij Hartslagen, daar had ik echt het gevoel dat het om een scenario in sfeervolle beelden brengen ging, waarbij zowel de acteurs, de sfeer het scenario en de beelden elk op zich een plaats hadden veroverd.
Chapeau Vincent & Bas.
En één troef weet ik objectief of niet, maar voor en tegenstander waren het met me eens, het filmpje hartslagen was het enige in de reeks die het aandurfde om met de toeschouwer te dialogeren, hem aan te spreken niet om hem te verbluffen of te overtreffen, maar gewoon om authentiek te voelen, te raken en geraakt te worden. Het gaat over afscheid nemen, verbonden zijn, uit elkaar gaan verlaten en verlaten worden.

Het openingsshot en de eerste vijf minuten van de kortfilm Personal Spectator van Emmanuel Jespers hebben een diepe indruk op mij gemaakt, daarna vond ik de kortfilm echt te lang en saai. Jammer, want echt wel een leuk idee.

Qua sfeer en beelden konden voor mij Mompelaar van Marc Roels & Wim Reygaert en Zoë van Dorothee Van Den Berghe wel tellen.

Van Moment de Gloire van Hendrik Moonen, had ik eerlijk gezegd meer verwacht. Ik vond dit te veel weg hebben van een reclamespot, de clue mocht voor mij wat spectaculairder. Wel super in beeld gebracht en een treffende echt goeie titel, niet onbelangrijk.

Wat ik wel jammer vind is dat niet elke filmmaker de kans kreeg om hun filmpje kort in te leiden, iedereen 2 minuten, dit zou één kortfilmpje meer geweest zijn en zo veel meerwaarde bieden. Misschien iets om over na te denken filmfestivalorganisatoren. Ik had de indruk dat het publiek daar in elk geval klaar voor was, er heerste echt een gezellige, gedreven en nieuwsgierige sfeer in de zaal. Vanaf nu reserveer ik elk jaar een kaartje voor de kortfilmcompetitie.