Muziekdocumentaires, ik hou ervan. Dinsdagavond hebben we nog eens een videotheekske gezet. Sympathy for the Devil en Maria Callas, Life and Art hebben we in één trok gezien. Joke wou Callas zien, ik Jagger. Enfin, eigenlijk wouden we gewoon muziek zien.
Sympathy for the Devil is een ietwat gekunstelde Jean-Luc Godard film. Zelf vond ik de fragmenten uit de studio waar the Stones hun song aan het kweken zijn ongelooflijk. Genieten. De jonge Jagger is zo een leuk figuur, en zingen dat die jongen kon.
Callas is dan weer mijn ding niet. Ik heb het niet dat opera-gevoel. Never had, never will denk ik. Wat ik wel altijd heb is dat Wow-gevoel. Wat Callas met haar stem kon is indrukwekkend. Raar dat zo’n figuur toch een tragisch leven gehad heeft.
Enfin, beide docu’s waren meer dan de moeite en stukken beter dan Ben Crabbé die hier weer mensen aan het onderbreken is dat het niet proper is. Boe tv!
0 Responses to “Callas”