Eind vorige week kregen we hier op de redactie een exemplaar van de ‘nieuwe’ CD van Jimi Hendrix. Bijna veertig jaar na het overlijden van Jimi Hendrix brengen zijn erfgenamen een serie heruitgaven en een nieuwe release met 12 ‘nog niet eerder uitgegeven’ tracks: Valleys Of Neptune. Voor de echte verzamelaar brengt dit album echter weinig nieuws, want bijna alle nummers waren al te krijgen in het bootlegcircuit, zij het aan de hand van slechte opnames. En dat is meteen de meerwaarde van deze uitgave: de geluidskwaliteit is fabuleus! Jimi heeft zelden zo fantastisch geklonken…
Het gros van de tracks op Valleys Of Neptune zijn opgenomen terwijl de band aan het oefenen was voor liveshows, of net voor de echte opnamesessies. Geluidsman Eddie Kramer, in de tijd de geluidstechnicus van dienst op alle platen van Hendrix, is verantwoordelijk voor het nieuwe (geweldige) geluid dat hij geeft aan klassiekers als Red House (very laidback en broeierig), Stone free (zonder percussie!) en Fire (zeer uptempo). Kersen op de taart zijn de instrumentale cover van Creams Sunshine Of Your Love, een van de favoriete nummers van Hendrix, en het op bootlegs regelmatig terug te vinden Bleeding heart van Elmore James. Valleys of Neptune is een bijzonder verzorgde uitgave en een must have voor iedere rechtgeaarde Hendrixfan. Jimi forever!
Naast Valleys Of Neptune zijn ook geremasterde versies van Are You Experienced?, Axis: Bold As Love, Electric Ladyland en First Rays Of The Rising Sun verkrijgbaar.
We hebben voor u gebeurswatched. Laat ons duidelijk zijn, ik haat beurzen. Veel volk, veel lawaai en weinig te zien. Dat is mijn definitie van een beurs. We hebben er – hou u vast aan uw bretellen – 3 gedaan in de voorbije vier dagen.
De eerste – en hou u nog wat meer vast aan uw bretellen – was donderdagavond: de Batibouw nocturne. Wie zich daarbij kaarslicht, een achtergrondmuziekje en mooie stands voorstelt … wake up. We zijn aan het rondkijken voor vloeren en “schakelmateriaal” (prises en schakelaars). Dus leek batibouw wel eens relevant om langs te gaan.
Laat ons beginnen met wat goed was aan batibouw. De hoeveelheid volk viel mee. Tot zover het goeie nieuws. Al de rest was een oppervlakkige, lelijke beurs met veel te weinig vloeren. Miss Freaky had een plan van aanpak uitgetekend en na 1,5 uur zaten we terug in de wagen. Efficiëntie troef en tot nooit meer.
De tweede beurs op het programma was de retrobeurs van de kringloopwinkels in flanders expo. Zaterdagochtend zijn we daar eens langs geweest.
Wat tegenviel, het volk. Miljaar daar was volk. Wat te koop aangeboden werd viel dan weer mee. Geen topstukken (waar zouden die belanden?) maar wel veel leuke stukjes. We hebben een servies gescoord.
40-delig ofzo voor 18 euro. Enfin, een koopje. Op twee uur was alles wat me een beetje de moeite leek weg. Leuk, maar veel te veel volk.
Tenslotte zaterdagnamiddag naar de designmarkt geweest. Smullen. Ik heb drie fantastische stukken gezien. Gezien! Naar de prijs heb ik niet gevraagd. De designmarkt is als een museum, een erg goed museum. Waar je uren kan kijken naar allerlei fantastische objecten.
Helemaal verliefd ben ik geworden op de s3 armchair van Hendrickx. Zo iets moois. In 58 ontworpen voor de luchthaven van Zaventem.
Tot zover onze beurzen/markten. We kunnen er weer tegen.
Ruth Flowers is een 69-jarige DJ uit Bristol en draait op de hipste feestjes, gehuld in luipaardoutfit. Ze brengt binnenkort een single uit en er komt zelf een film over haar:
Gisteren zijn we in Cinema Nova naar de openingsfilm geweest van de derde editie van het Offscreen filmfestival, Air doll van Hirokazu Koreeda, een aangrijpend modern sprookje over de inner city blues van de grootstadsmens aan de hand van het verhaal van een opblaaspop die tot leven komt en ontdekt dat de wereld veel complexer in elkaar steekt dan ze ooit had kunnen vermoeden.
Een geslaagde opener voor een filmfestival dat zich richt tot liefhebbers van onalledaagse en ongewone cinema. Naast een selectie exclusieve (avant)-premières, ligt de focus dit jaar op de spaghetti western, met 15 klassiekers van het genre én de komst van notoir kenner en liefhebber, cult regisseur Alex Cox. In mijn apejaren was ik een enorme fan van Alex Cox’ BBC-programma Moviedrome, waarin hij telkens een cultfavoriet van een zeer lucide en vaak grappige inleiding voorzag. Zo leerde ik bijvoorbeeld het geweldige The wicker man kennen:
Onder de noemer “Pink & Violent” vertoont Offscreen 8 unieke films uit de Japanse exploitation cinema van de jaren 70. Ook exploitation, maar dan Europees is het werk van het Spaanse Z-film icoon Jess Franco die samen met zijn fetisj actrice Lina Romay naar Brussel afzakt. Kersen op de taart zijn de komst van geniale kluizenaar en geflipte animatiefilmer Bruce Bickford en van elektro muzikant Felix Kubin, als curator van een “Neue Deutsche Welle” avond. En vergeten we niet de vele off-screen activiteiten: lezingen, Q&A’s, gastentafels en DJ sets. Redenen te over dus om af te zakken naar de Nova, Cinematek of Bozar…
Via een newsletter kwam ik een poos geleden te weten dat Frederic Rozier dit weekend in Gent een designmarkt organiseert. Hé, dat is een ex-klasgenoot dacht ik. Even via facebook luisteren wat ik me daar allemaal bij moet voorstellen. Als er in Gent een designmarkt doorgaat, dan denk ik dat ik daar wil zijn, mooie dingen kijken, i like. Ik surf veel op design. Online window shopping zeg maar. Flickr groups afschuimen, fora lezen en grote en minder grote online shops bekijken. Een sucker voor wat men mid-century modern noemt, hoewel mid-century modest me ook kan boeien. Enfin, ik ben van mening als je op zoek gaat naar een meubel, laat je de tweedehands vintage markt best niet links liggen, die dingen ademen. De materialen zijn echt, net als de gebruikssporen.
Terug naar de Designmarkt. Frederic is naast organisator van het Designmarkt concept en galleriehouder van Design 7 ook expert voor veilinghuizen Bernaerts. Zijn liefde voor Design is het resultaat voor een levenslange bewondering voor esthetiek. Naast design meubelen is hij ook gepassioneerd door kunst en architectuur.
Met het designmarkt concept wil hij meehelpen aan het loskoppelen van design van het elitaire en hoogdrempelige. De nadruk ligt op het toegankelijk maken van design voor elk budget. Vanzelfsprekend zal je er exclusieve stukken vinden maar ook gebruiksobjecten voor iedereen en ieders budget.
Vintage design zit in de lift. Klassiekers waarvan de heruitgaves goed scoren en populair zijn doen het erg goed op de vintage markt, denk maar aan de Eames Lounge Chair.
Op de designmarkt kan je ook je eigen designobject onderwerpen aan een expertise van Frederic. Ik vroeg me af wat het resultaat zou zijn van zo’n expertise. We hebben in ons huis een lamp hangen waarvan we beiden zot zijn en vroegen Frederic zijn professionele mening.
De lamp is Italiaans uit de jaren 50, een Arteluce of Arredoluce productie. Het model is niet gecatalogeerd en is zo’n 300 tot 500 euro waard (indien ze gemerkt is, loopt de waarde op).
Breng dus dit weekend (6 en 7 maart) jullie designobject mee en ga eens langs op de designmarkt in Loods22. Misschien lopen we elkaar daar tegen het lijf.
De Mexicaanse vechtsport Lucha libre (‘vrij worstelen’) is na voetbal de populairste sport in Mexico, gebaseerd op het Amerikaanse catch maar dan met bonte maskers, kostuums en vooral veel theater en acrobatie. De luchadores (vechters/acteurs) die in Mexico een quasi mythische sterrenstatus genieten, streken zaterdagavond neer in het Brusselse Koninklijk Circus, dat voor de gelegenheid tot een Mexicaanse catchtent was omgeturnd, compleet met ringpoezen en al. Pompende hardrock op de catwalk, vuurwerk, gespierde lijven die door de lucht vlogen, Corona die rijkelijk vloeide. De regels in de ring zijn eenvoudig: de técnicos tegen de rudos. De técnicos zijn ‘de goeden’, de technische vechters die de regels volgen; de rudos zijn de gemene slechteriken, de vuile spelers quoi. De gevechten zijn min of meer vooraf doorgesproken, maar de toeschouwers weten niet wie in de strijd het onderspit zal delven.
In tegenstelling tot de Amerikaanse catchers zijn de Mexicaanse luchadores (ze zijn met zo’n slordige 5000) volkser, theatraler. Er zijn acrobatische gevechten met superatleten en met dwergen en travestieten, en ook vrouwelijke worstelaars schuwen de ring niet. De afsluiter is steevast een man-to-man fight tussen twee grootmeesters. Voor de spektakels in Brussel werd zowat de top overgevlogen met o.a. El Hijo del Santo, Huracan Ramirez Junior, Angel Blanco Junior, El Hijo Del Solitario. Maar het was vooral de flamboyante Cassandra/o die de show stal, compleet met geföhnde Farrah Fawcett-coupe die bij elke worp feilloos overeind bleef. Hij hield ons moeiteloos in zijn greep tijdens zijn pittige duel met luchador Magno. Hoog spektakelgehalte, bezwete lijven, opgehitst publiek tot in de nok, een magnum met amandelen, méér moest dat niet zijn…
De AB in Brussel. Man ik ben daar regelmatig geweest de voorbije jaren. In mijn puberteit werd de zaal verbouwd en gingen we naar Deinze naar de Red Hot Chili Peppers kijken of naar Tool in de Vooruit enzo. Eenmaal de AB terug was, was het erg vaak de AB. Kleppers heb ik daar aan het werk gezien. De laatste tijd lukt het wat moeilijker om er te geraken. Niet dat ik geen zin heb, maar de doorslaggevende factoren zijn de ticketprijzen en vooral het bemachtigen van tickets. Maanden van tevoren beslissen of je al dan niet naar een concert gaat of je hebt geen ticket, pfff, ik denk dat ik daar te oud voor geworden ben. Binnenkort wordt het à la zomerfestivals, kaarten kopen voor concerten waarvan de bands nog niet vast liggen.
De AB heeft wel een fantastisch initiatief online. ABtv. Uitverkochte concerten worden soms gestreamed in een aanvaardbare kwaliteit, verleden week the XX, vandaag La Roux. De combinatie Mac Mini – TV – Hi-Fi installatie zorgt voor een leuke ervaring. Niks in vergelijking met the real thing, wel een beestig initiatief. Nu nog die kwaliteit wat omhoog krijgen, de vormgeving wat pimpen et voila. Wijs! Ik ben fan.
Vandaag kwartfinales van het ijshockey op de Winterspelen in Vancouver. So what, hoor ik u zeggen. Maar! Als de Canadians de kwartfinales halen, spelen ze tegen de Russen, en daar begeven ze zich werkelijk op uí-terst glad ijs!! Toptalent én schrik van het Russische ijshockeyteam, de 24-jarige Alexander Ovechkin, zal er werkelijk álles aan doen om de gouden plak-ambities van de Canadezen voorgoed naar het ijstijdperk te slingeren!
De spectaculaire Russische ijshockeyer Alexander Ovechkin is thans niet alleen de beste, maar ook de best betaalde speler van de National Hockey League, de Noord-Amerikaanse profcompetitie. Hij bewees dat meermaals door onwaarschijnlijke doelpunten te scoren bij zijn ploeg The Washington Capitals, waarbij hij een 13-jarig contract tekende. Hij is een keiharde, ruwe speler, ijzig kalm en zonder angst voor represailles omwille van een kniestoot hier of een duw daar, en wiens toegetakelde gezicht met gehavend gebit zijn razende populariteit alleen maar ten goede komt. Hij is bovendien zoon van 2 topsporters: vader profvoetballer, moeder lid van het Sovjetrussische basketbalteam dat 2 gouden medailles op zijn naam schreef in ‘76 en ‘80. De Canadezen, die hem liever op een afstand houden, weten nu al dat ze niet over 1 nacht ijs zullen gaan en liggen al te bloeden…..
De duivel beduveld is de Nederlandstalige bewerking van het eerste tableau (van drie) van Le diable abandonné (2007) van beeldend kunstenaar Patrick Corillon. Centraal in deze LOD-productie staan tekst en muziek, en de vindingrijke ‘poppenkast’ van Corillon. De zoon van een poppenspeler weigert het theater van zijn vader over te nemen. Poppen doen spreken interesseert hem niet, hij wil zich réchtstreeks tot de mensen richten. Maar.. hij vindt echter niet de juiste woorden en sluit in zijn vertwijfeling een pact met de duivel. Om op zoek te gaan naar diens verweerde boek, waarin alle woorden die men schrijft voor waar en echt verklaard worden, trekt hij de wijde wereld in.
De creativiteit van deze voorstelling is mede toe te schrijven aan LOD-componist Thomas Smetryns, die als geen ander subtiel sfeer bij de beelden weet te scheppen. Pianiste Heleen Van Haegenborgh vertolkt zijn muziek met een perfect gevoel voor timing, in dialoog met de vertelster (overtuigende Karlijn Sileghem) en de kijkkast. De man achter de schermen, Corillon zelf, manipuleert geen poppen maar woorden. Hij vertelt het verhaal via doeken, afgewisseld met projecties van letters, vlaggetjes, bordjes ter verduidelijking van gesproken woorden, letters aan ijzerdraadjes die woorden of anagrammen vormen… Een originele, ontwapenende mengelmoes van muziek, taal en theater die zéér tot de verbeelding spreekt.
Recent Comments